μεγαλώνω τις φορές που η δύναμη σου μικραίνει
τη στιγμή που ζυμώνει η θάλασσα
το ιμάτιο μου
σου ζητώ μια παρθένα λάβα για να χορτάσω
για να πιάσω της φωνής σου το φυλαχτό
σαν θύλακας
στη σμύρνα οροφή σου
σαν ανθοκήπιομιας υβρίδιας αίγλης
…
Όψη ευγλωττίας και πένθους μυημένη σε θρήνο και αγάπη που σαγηνεύεις το αιώνιο κάλλος και βηματίζεις το μαδριγάλι της καλοσύνης του κόσμου χαρά που απαλύνεις τις επάλξεις των ανθρώπων και θρονιάζεις στις δαφνόφυλλες αλήθειες του Θεού υπερκόσμια χάρη, αχτίδα από δάκρυα και ποτάμι ανάργυρο του παραδείσου …
όταν η θάλασσα της γης θα παρέλθει
οίον μύκης ὑδνον[ii]
κι ο ουρανός και η γη θα αποξενωθεί
τότε οι ενταφιασμένοι μάρτυρες
των Σάρδεων των ελληνιστικών χρόνων
θα αναστηθούν
και οι πέτρινοι ιδρώτες τους θα πονέσουν
στις άγριες οροσειρές τους …
αυτή η ζωή που αλληλέγγυα χάνεται και υπάρχει
δεν ζητάει στεριά να ψηλώσει τη θάλασσα
νύχτα περπατάει και μέρα μέσα σε ένα πέλαγος
από σχιστόλιθες φυγές,
φωτίζοντας με το βάθος της γλώσσας της τον πόνο
αλλάζει, …
απεφάνθην πως παρέκλινα εκεί σε οδηγεί η φωτιά και η ομίχλη στη γλώσσα του αίματος που γλιστρά στα πεζοδρόμια τη νύχτα και αλλάζει με τον τρόπο τον τόπο της δύναμης που αλλάζει τον παλμό της ουσίας ανάμεσα σε μια τριλογία με τον εαυτό της αλλάζει το κίνητρο προς το τέλμα του, ξαναγεννιέται …
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα, που είχαν για κόρη τους την πιο όμορφη βασιλοπούλα της υφηλίου, την Αμαρυλλίδα. Την καμάρωναν την πεντάμορφη κόρη τους και την πρόσεχαν σαν τα μάτια τους. Ήταν αγαπητή σε όλα τα παλάτια της πλάσης …
ρίξε πάνω στο κορμί σου
το σάλι
του έρωτα
κι έλα
εδώ
κοντά μου
απόψε …
Να θυμάσαι πάντα ότι η ψυχή σου είναι το πιο όμορφο δώρο που σου δόθηκε από τον Θεό. Να θυμάσαι να σέβεσαι τα όνειρά σου και τις πράξεις που γεννιούνται μέσα από εκείνα. Να ξυπνάς το πρωί με ένα χαμόγελο γεμάτο καλοσύνη και να κρατάς στα χέρια σου …
Μεγάλωσα μέσα στο δυνατό αίμα της θάλασσας και προίκισα τον ήλιο, τη χαρά και το σκοτάδι με τον δικό μου ήλιο και το δικό μου έρωτα, ξαναγύρισα στις εικόνες που ανασαίνουν τη ζωή, την ελευθερία και τη θάλασσα.
Και έβρεξα το μέτωπο μου στις σκαλωσιές των αγγέλων …
-Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε στον ουρανό ο Βασιλιάς Βάτραχος με τις τρεις κόρες του. Τη Σούστα, την Τραγανή και τη Φιλούσα.
– Σαν έφτασε ο καιρός οι κόρες του να παντρευτούν, ζήτησε να ανοιχτούν διάπλατα οι πόρτες των ανακτόρων για όλους τους όμορφους και ρωμαλέους πρίγκιπες της πλάσης …
