Ποιήματα

Στα χέρια μου που αγγίζουν τη μορφή σου Je te porte le secret de l’amour
Ήρθες,
Σαν ήλιος από μετάξι, comme un soleil de soie
Και ψήλωσες όλες τις νύχτες και όλες τις μέρες της θάλασσας,
Γαία από τις σπηλιές των ήλιων
Έφεξες στης θάλασσας το εσπερινό γαλήνιο μονοπάτι, expérimenté …

Σαν σπαθί από γυμνό πέλαγος
Δικό μας,
Ταξιδεύει ο αγέρας στον ανασασμό της θάλασσας,
Αηδόνι και φεγγάρι regarder le royaume,
Tempo με το κορμί της Αφροδίτης
Να απηχεί στο σύμπαν καταμεσήμερο,
Με τη γλυκεία φωνή του από το τρικύμισμα της νύχτας …

Σαν «όμβριος» καταδύτης του Θεού
στους άγιους «βασιλικούς» του τόπους
έπλυνα τους «εχθρούς» της αθωότητάς μου
και έσυρα τη βροχή τους
ως το πέλαγος της πύλης του ουρανού,
κερδίζοντας μιαν αρχή
και ένα τέλος …

στον ατέλειωτο δρόμο της ενσάρκωσης του ωραίου
έχοντας θαμβωθεί από το μεταξωτό όνειρο των κρίνων
μέσα σε μια σπίθα αγάπης
στους υπερκόσμιους ουρανούς του πνεύματος
ατενίζοντας τον Θεό
στην άγονη γραμμή του παραδείσου …

στα ανοιχτά μάρμαρα του θεού
νότισα την υποταγή μου
σήμερα
στο παμπάλαιο σώμα
της κορυφής του έρωτα …

Σήμερον ηὐδόκησας
Πάναγνη,
Τέξασαν ζωήν,
τὴν ἄχραντον Εἰκόνα σου
Προσκυνούμε σιωπηρά,
Αμόλυντο βιγλάτορα
Απέραντης αθανασίας …

Χαίρε,
Εγκαλλώπισμα που υπερυψώνεις τον κόσμο
Φως αμάραντο που εγκωμιάζει δόξα.
Μύρο ουράνιας ευωδίας
Κατοικητήριο του παντοκράτορος
Και βασιλεία Κυρίου.
Ψαλμός και φρούριο που θρέφει την πλάση
Μακαρία κόρη του Ιωακείμ και της Άννης….

Χαίρε,
Άγιον Θεοτόκιον της παρθενίας
Λύχνε βαθύ και αιώνιε,
Αύρα της καρδιάς του παραδείσου
Φωνή της χαράς και της αβύσσου,
Ομορφιά της αθάνατης δόξας…

δεν το χορταίνω ετούτο το κομμάτι του παραδείσου
που λέγεται έρωτας.
σε αγαπώ όσο μια ερωτευμένη φλόγα που καίγεται
μέσα στο καθαρό πράσινο κορμί της
και γέρνει ορμητικά στο γυμνό κόκκινο κρασί της το μεθυστικό,
σταλμένη από τους αθάνατους κόσμους της αγάπης της …