Η καρδιά πριν από την κρίση
Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία κάθε επιστήμης κατά την οποία η γνώση παύει να περιορίζεται στην περιγραφή αυτού που ήδη συνέβη και αρχίζει να αναζητά αυτό που
ενδέχεται να συμβεί.Η Ιατρική κάποτε περίμενε τη νόσο να μιλήσει. Σήμερα προσπαθεί να ακούσει τη σιωπή πριν από τη φωνή της. Αυτή ίσως είναι μία από τις σημαντικότερες μετατοπίσεις της σύγχρονης Ιατρικής: από τη διάγνωση στην πρόβλεψη, από την αντιμετώπιση της κρίσης στην αναγνώριση του κινδύνου, από τον «μέσο ασθενή» στον συγκεκριμένο άνθρωπο και από ένα στιγμιότυπο της υγείας στη μελέτη ολόκληρης της βιολογικής του διαδρομής. Η πρόβλεψη, όμως, δεν είναι προφητεία.
Ένας αλγόριθμος, ένας βιοδείκτης, ένα γενετικό εύρημα, μια απεικονιστική εξέταση, ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα ή μια μακρά περίοδος καταγραφής μπορούν να αυξήσουν ή να μειώσουν την εκτίμηση ενός κινδύνου. Δεν μπορούν, από μόνα τους, να μετατρέψουν την πιθανότητα σε βεβαιότητα. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το μεγάλο επιστημονικό και ηθικό ερώτημα: Πόσο νωρίς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει, χωρίς να μετατρέψουμε κάθε πιθανότητα σε ασθένεια; Στην 25η συζήτησή μας μιλήσαμε για την καρδιά και τον εγκέφαλο, για το αυτόνομο νευρικό σύστημα, την αδρεναλίνη, την ηλεκτρική αστάθεια, την κοιλιακή μαρμαρυγή, την ηλεκτρική καταιγίδα και τη νευροτροποποίηση. Είδαμε την καρδιά όχι ως ένα απομονωμένο όργανο, αλλά ως μέρος ενός δυναμικού δικτύου επικοινωνίας. Στην 26η συνάντησή μας κάνουμε ένα ακόμη βήμα. Δεν ρωτούμε μόνο τι συμβαίνει στην καρδιά όταν εμφανιστεί η κρίση. Ρωτούμε: Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πορεία που οδηγεί στην κρίση πριν αυτή γίνει κλινικά ορατή; Και ακόμη βαθύτερα:Μπορεί η Ιατρική να μεταβάλει τη φυσική ιστορία μιας νόσου πριν εγκατασταθούν μη αναστρέψιμες αλλοιώσεις;
