Ποιήματα

La femme Η Γυναίκα La femme caresse l'homme, Η γυναίκα χαϊδεύει τον άνδρα, La femme embrasse l'homme, Η γυναίκα αγκαλιάζει

Αγάπη μου, αγάπη μου δεν σε αψήφησα μέσα στην πάχνη, στις βροχές και στους πάγους σε ακολούθησα. Όσο έγραφες, έγραφα

Σε βρήκα στους αδένες των ποδιών σου Να στέργεις με δύναμη τα μαλλιαρά μου τόξα, Πλατάνι που ρολάρι σαν κατακόκκινο

Ένας καθοδηγούμενος κανιβαλισμός ο εξευτελισμός των εβραίων στο Άουσβιτς- Μπιρκενάου. Μια πραγματικότητα που ανατέμνει στη σκόνη του χρόνου την επέλαση

«Φωτεινὴν καὶ Φωτίδα καὶ Φωτῶ ἀνυμνήσωμεν, σὺν Ἀνατολὴ Φωτεινὸν τὲ Ἰωσὴν θείοις ἄσμασιν, ὁμοὺ Κυριακὴν Παρασκευήν, τοὺς Μάρτυρας Χριστοῦ περιφανεῖς·»

Merci Beaucoup Ithaca éternelle Ένα μεγάλο δώμα πλάι στον ίσκιο των ανθρώπων Στο σπήλαιο με τα ηλιοκαμένα πηγάδια της αλήθειας

Στην οδό του ελέους σου πορεύομαι, Ανεβαίνοντας τα σχοινιά της αποταγμένης αμαρτίας. Πλήρης ημερών και δακρύων, Σε μια κοινωνία ευδοκίμησης

Στον ιδρώτα του προσώπου σου έρχομαι να σου δοθώ Σαν απειρόγαμο χέλι του έρωτα με το όνομα Ενλίλ, Ως βρυχηθμός

Στον σφριγηλό σου άνεμο το χιτώνα του κορμιού σου χαϊδεύω Κάθε νύχτα σου ψιθυρίζω στο φως του λουλουδιών rivière de

Η δύναμη και η θέληση ταξιδεύουν στην ωμοπλάτη του Θεού Και οι υάκινθοι σωπαίνουν στους κατακλυσμούς, Στους εγωισμούς των ανθρώπων,

Στα χέρια μου που αγγίζουν τη μορφή σου Je te porte le secret de l'amour Ήρθες, Σαν ήλιος από μετάξι,

Σαν σπαθί από γυμνό πέλαγος Δικό μας, Ταξιδεύει ο αγέρας στον ανασασμό της θάλασσας, Αηδόνι και φεγγάρι regarder le royaume,

Μ ε αγρυπνίες που συγχωρνάνε τα σκουριασμένα μέτωπα των προδομένων ψ υχών, με φοινικόκλαδα προσε υχ ής και θείου όρκου,

Σαν «όμβριος» καταδύτης του Θεού στους άγιους «βασιλικούς» του τόπους έπλυνα τους «εχθρούς» της αθωότητάς μου και έσυρα τη βροχή

στον ατέλειωτο δρόμο της ενσάρκωσης του ωραίου έχοντας θαμβωθεί από το μεταξωτό όνειρο των κρίνων μέσα σε μια σπίθα αγάπης

στα ανοιχτά μάρμαρα του θεού νότισα την υποταγή μου σήμερα στο παμπάλαιο σώμα της κορυφής του έρωτα ... {{ vc_btn:

Σήμερον ηὐδόκησας Πάναγνη, Τέξασαν ζωήν, τὴν ἄχραντον Εἰκόνα σου Προσκυνούμε σιωπηρά, Αμόλυντο βιγλάτορα Απέραντης αθανασίας ... {{ vc_btn: title=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5+%CF%84%CE%BF+%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82+%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF+%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AE+PDF&i_icon_fontawesome=fas+fa-file-pdf&add_icon=true&link=url%3Ahttps%253A%252F%252Fdrive.google.com%252Ffile%252Fd%252F1eUzbC9Zmkd3sNszT3zic-9nvwXbwVA4r%252Fview%253Fusp%253Dsharing%7C%7Ctarget%3A%2520_blank%7C }}

Χαίρε, Εγκαλλώπισμα που υπερυψώνεις τον κόσμο Φως αμάραντο που εγκωμιάζει δόξα. Μύρο ουράνιας ευωδίας Κατοικητήριο του παντοκράτορος Και βασιλεία Κυρίου.

Χαίρε, Άγιον Θεοτόκιον της παρθενίας Λύχνε βαθύ και αιώνιε, Αύρα της καρδιάς του παραδείσου Φωνή της χαράς και της αβύσσου,

δεν το χορταίνω ετούτο το κομμάτι του παραδείσου που λέγεται έρωτας. σε αγαπώ όσο μια ερωτευμένη φλόγα που καίγεται μέσα

μεγαλώνω τις φορές που η δύναμη σου μικραίνει τη στιγμή που ζυμώνει η θάλασσα το ιμάτιο μου σου ζητώ μια

Όψη ευγλωττίας και πένθους μυημένη σε θρήνο και αγάπη που σαγηνεύεις το αιώνιο κάλλος και βηματίζεις το μαδριγάλι της καλοσύνης

όταν η θάλασσα της γης θα παρέλθει οίον μύκης ὑδνον[ii] κι ο ουρανός και η γη θα αποξενωθεί τότε οι

αυτή η ζωή που αλληλέγγυα χάνεται και υπάρχει δεν ζητάει στεριά να ψηλώσει τη θάλασσα νύχτα περπατάει και μέρα μέσα

απεφάνθην πως παρέκλινα εκεί σε οδηγεί η φωτιά και η ομίχλη στη γλώσσα του αίματος που γλιστρά στα πεζοδρόμια τη

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα, που είχαν για κόρη τους την πιο όμορφη βασιλοπούλα

ρίξε πάνω στο κορμί σου το σάλι του έρωτα κι έλα εδώ κοντά μου απόψε ... {{ vc_btn: title=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5+%CF%84%CE%BF+%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82+%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF+%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AE+PDF&i_icon_fontawesome=fas+fa-file-pdf&add_icon=true&link=url%3Ahttps%253A%252F%252Fdrive.google.com%252Ffile%252Fd%252F1kepzuLwh07ZduroYuFExjbm6RMQFnT4g%252Fview%253Fusp%253Dsharing%7C%7Ctarget%3A%2520_blank%7C }}

Να θυμάσαι πάντα ότι η ψυχή σου είναι το πιο όμορφο δώρο που σου δόθηκε από τον Θεό. Να θυμάσαι

Μεγάλωσα μέσα στο δυνατό αίμα της θάλασσας και προίκισα τον ήλιο, τη χαρά και το σκοτάδι με τον δικό μου

-Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε στον ουρανό ο Βασιλιάς Βάτραχος με τις τρεις κόρες του. Τη Σούστα, την Τραγανή

στο φως που κατοικούν οι κορφές της αγάπης σου με εκείνα τα ανθοστόλιστα μάτια της παρθενίας ωραία και αιώνια κόρη